ครั้งหนึ่งที่ฉันมองท้องฟ้า...
เวลานั้นเช้าตรู่
ผืนผ้าใหญ่โตนั้นเป็นสีชมพูและส้ม ขอบเมฆขลิบสีทองของแสงอาทิตย์
เวลาผ่านไป...ฉันรู้สึกปวดคอ แต่ฉันยังมองดูมันต่อไป
ผืนผ้าใหญ่เปลี่ยนเป็นสีฟ้าสวย ทำให้รู้สึกอุ่นๆข้างใน
เห็นปุยเมฆคล้ายกับฝีพู่กันที่จุ่มสีขาว แล้วโบกตวัดไปบนผ้าใบสีคราม
ใครกันนะ เป็นผู้วาดมันขึ้นมา...
ฉันคิดไปไกล
นึกภาพภูติตัวเล็กๆนับพัน ต่างถือพู่กันไว้ในมือ แล้วแยกย้ายกันไปวาดก้อนเมฆจนเต็มท้องฟ้า
หรือว่าเป็นยักษ์ใหญ่ ตวัดพู่กันอย่างสนุกสนาน
...ไม่ว่าจะเป็นอะไร...
...ไม่ว่าก้อนเมฆจะเป็นกลุ่มไอน้ำหรือก้อนสี...
ฉันเมื่อยคอเกินไปจนต้องละสายตาจากสิ่งสวยงามนั้น
กลับมาเผชิญกับโลกและพื้นดิน
...ท้องฟ้าสูงเกินไป...
สูงเกินกว่าจะจดจ้อง สูงเกินกว่าจะเอื้อมถึง
ท้องฟ้า...เหมือนจะกดทับลงมา
แต่บางครั้ง
ก็ดูสูงขึ้นไป
ท้องฟ้าลึกและตื้นในเวลาเดียวกัน
ท้องฟ้ายังคงเป็นท้องฟ้า
เรายังคงเป็นตัวเราละฉันก้ยังเป็นฉัน
ต่อไป
English
*-
หั๊ยยืมกอดแทนห่มผ้าเอาป่ะ
คริ คริ
คิถึง ค๊อด ค๊อด*-